Blabladory żyją w stadach liczących ok. 10 osobników dorosłych i młode. Stadem rządzi para założycieli.
Po ukończeniu 7 roku życia, blabladory odłączają się od stada i szukają partnera. Podczas godów wydają z siebie charakterystyczny dźwięk "bla, bla, bla" ( stąd nazwa Blablador ).
Samica zachodzi w ciążę, która trwa ok. 50 dni.
Jeżeli para blabladorów okaże się wystarczająco silna fizycznie, może założyć własne stado. Za pomocą swoich ogonów wysyłają fale dźwiękowe ( słyszalne dla ludzkiego ucha jako nieprzyjemne piszczenie ), które docierają do innych, słabszych par w obrębie 10 km. Jest to dla nich sygnał, że mogą dołączyć do danego stada, co zapewni im bezpieczeństwo.
W XIII - XVII wieku, chińscy naukowcy uważali, że blabladory posługują się tajemniczym językiem, dlatego ilustracje w notatkach przyrodniczych z tamtych czasów, przedstawiają te zwierzęta z drugą paszczą znajdującą się na ogonie.
Rdzenni mieszkańcy Azji i Afryki od zarania dziejów utożsamiali blabladory z siłami zła. Dlatego też w prehistorii były one uznawane za istoty z nadprzyrodzonymi zdolnościami, co jednoznacznie oznaczało, że są bogami.
Wraz z postępem cywilizacyjnym przestano już bać się blabladorów. Każdego napotkanego osobnika zabijano, a z jego futra wytwarzano odzież.
Mimo to blablador nie jest zagrożony wyginięciem, ale mimo to jest objęty ochroną we wszystkich krajach Azji oraz w Australii.
